Samengesteld gezin, abortus en bonusouder worden: Het jaar waarin alles van mijn leven veranderde | Marysa Bakker-Schuurman

Deze tekst beschrijft een jaar waarin mijn leven ingrijpend veranderde. Ik schrijf over het loslaten van oude overtuigingen, het aangaan van een nieuwe relatie zonder concessies, het beëindigen van een bestaande relatie, samenwonen en het vormen van een samengesteld gezin. Over bonusouderschap, fertiliteit, een ongeplande zwangerschap en de keuze voor abortus. Over trouwen, identiteit en wat er overblijft wanneer bekende rollen wegvallen.

Kwantumsprong: Alles wat ik zoek, zoekt mij

Rond mijn 17e begon ik met het creëren van notitieboeken die ik ondertussen liefdevol toverboeken noem. Alles wat ik ooit heb opgeschreven is uitgekomen, gerealiseerd of de behoefte is veranderd. Deze boeken waren een combinatie van verschillende methodieken, maar de vraag: wat is het leven dat je echt wilt? is de overkoepelende vraag. Zo eerlijk mogelijk antwoord geven op die vraag, zonder jezelf voor te liegen, blijkt al een hele prestatie te zijn.

Ik begon synchroniciteiten te herkennen en kreeg steeds meer vertrouwen dat het leven zichzelf altijd uiteindelijk op een positieve manier ontvouwde. Mijn intuïtie werd sterker en ik kon met een bepaald soort luchtigheid in het leven staan. Ik zie mezelf in staat om alles wat het leven te bieden heeft, met al haar contrasten, ook werkelijk te kunnen beleven en doorstaan.

‘’ Tussen wat niet meer werkt en wat nog een vorm heeft, wordt de richting voelbaar ‘’

Begin dit jaar merkte ik op dat de gebeurtenissen in mijn leven zich begonnen te groeperen rondom een grote verschuiving. Er ontstond een overgangsfase: het oude klopte niet meer en het nieuwe diende zich al aan, nog voordat ik kon benoemen wat het nieuwe was.

Verandering brengt onvermijdelijk angst met zich mee. Het oude wat ik kende bood herkenning en voorspelbaarheid. Het nieuwe voelde kloppend, maar was nog te onzichtbaar om veiligheid te kunnen ervaren. Controle en zekerheid vielen weg, waardoor vertrouwen en overgave mijn enige houvast waren.

Durf ik vertrouwen te hebben?

Het antwoord was ja.

En ik besloot vol overgave mijn intuïtie te volgen.

Nieuwe liefde: De prins op het witte paard

Ik weet dat een leven zonder compromissen mogelijk is. Alles wat je wilt, kan. Alles wat je verlangt, kan. De vraag is alleen: vind je ook echt dat je het verdient, dat leven dat zo dicht in de buurt van je inschatting van een perfect leven komt?

Gunde ik mezelf dat leven? Absoluut niet, en hier was ik me niet volledig van bewust. Ik wist dat het mogelijk was, maar ik vond niet dat ik het verdiende om echt langdurig de omstandigheden te creëren en accepteren voor geluk.

Mijn toekomstige leven zoals ik het voor me zag was vol met onbewuste en hele grote concessies. En het was ook voornamelijk enkel mijn leven. Marysa ging het leven met Marysa doen. Een langdurige levenspartner en gezin waren uitgesloten in mijn mogelijkheden voor de toekomst. Duidelijk was dat ik moeder wilde worden, en dat de vorm daarvan nog niet volledig duidelijk was, maar een bewust alleenstaand ouderschap absoluut mijn voorkeur had.

Een knap staaltje vermijdingsgedrag en ambivalentie werd zichtbaar in mijn leven. Mijn afkeer tegen een gezapig gezinsleven was omdat ik zo graag een gezapig gezinsleven wilde. Een niet volledig verwerkte relatiebreuk uit het verleden en rouw om het verlies van een bonuskind was de directe aanleiding. Maar indirect saboteerde ik mezelf constant in een leven waar ik gegarandeerd ergens ongelukkig ben, omdat ik dat ken en veilig voor me voelt. Vruchtbaarheidsproblemen droegen ook mee aan deze stellige afkeer tegen het normale; het voelde voor mij simpelweg onmogelijk om te kunnen ervaren wat ik graag wilde, dus sloot ik me er volledig voor af en wees ik het af.

Een vaste relatie wilde ik enkel nog overwegen als het compleet compromisloos was. En met mijn karakter, eisenlijstje, wensenlijstje, behoeften en verwachtingen had ik simpelweg niet verwacht ooit daadwerkelijk te moeten overwegen of ik ooit een vaste relatie wilde. Lekker veilig, want dan kon Marysa gewoon het leven met Marysa doen en hoefde ze zich niet echt te binden. Want wat doe je als je heel erg bang bent om verlaten te worden? Juist, je zorgt dat je niet verlaten kan worden en negeert dat je eenzaam bent en jezelf constant verlaat.

En daar was hij dan. De spreekwoordelijke prins op het witte paard. Goh, wat heb ik geprobeerd om die vent van zijn paard te trekken, het paard op hol te laten slaan en alles wat verder nog te bedenken was om te voorkomen dat die prins op het witte paard daadwerkelijk in mijn leven kwam. Maar deze prins reed hardvochtig door en sabelde ondertussen al mijn levensovertuigingen, realiteiten en identiteiten tot mijn complete bestaansrecht weg. Totdat ik enkel overbleef met mijn grootste angsten:

Durf ik me echt te hechten? Durf ik te vertrouwen? Durf ik lief te hebben? Durf ik het aan om iemand van me te laten houden? Durf ik de onvermijdelijke pijn die samenhangt met liefde aan te gaan? Kan ik kinderen liefhebben en opvoeden die niet van mezelf zijn, ook als ik zelf niet biologisch moeder kan worden?

Het antwoord was ja.

En ik besloot te geloven in mezelf, mijn vriend en onze liefde.

“ When you feel a little bit more excited than afraid. That’s when you go for it. That’s when you go all in. To hell with playing it safe ”

Relatiebreuk: Ik houd van je, dus ik laat je los

De relatie met mijn ex-vriend schuurde al een tijd. We hadden een non-hiërarchische polyamoreuze relatie en dat was uiteindelijk ook nog het enige werkelijke bestaansrecht van onze relatie. We deelden geen toekomstige doelen, onze waarden kwamen niet overeen en de invulling van ons leven was compleet verschillend. Liefde was er absoluut wel, al was dat meer een goede vriendschap en fijne huisgenoten dan een werkelijk romantisch partnerschap. De mogelijkheid dat we, zonder onze relatie te verliezen, iets compleet gelijkwaardigs met een ander op te kunnen bouwen hield ons bij elkaar.

Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat we onszelf meer recht aandeden door onze romantische relatie te beëindigen. We hielden elkaar tegen in onze ontwikkeling en we konden beide beter ontwikkelen zonder onze relatie. Een pijnlijk besluit, want de onvermijdelijke pijn van een relatiebreuk kwam daarbij kijken. Het is ontzettend lastig om een relatie te beëindigen waar zoveel wederzijdse liefde is. Al was het een van de meest liefdevolle besluiten die ik kon nemen voor hem. Elk mens verdient een partner waarbij volledige, volwaardige liefde de basis is en de wens om samen te willen groeien.

Het beëindigen van onze romantische relatie ging bewust, eerlijk en verantwoordelijk. Met respect voor elkaar, onszelf en de verbinding die er was. We probeerden ons ongemak en pijn niet te vermijden of te verbloemen. We probeerden onze waarheid te delen zonder projectie. Er waren geen daders of slachtoffers in onze relatiebreuk; er was simpelweg een keuze. Er was wederzijds veel dankbaarheid voor onze gedeelde tijd samen en wat we hebben bijgedragen aan elkaars leven.

Mijn relatiebreuk was een bewijs van al mijn, en onze gezamenlijke groei. Het was een prachtig, pijnlijk proces waarbij ik bewezen heb gekregen dat het beëindigen van een romantische relatie met heel veel verbinding, eigenaarschap, liefde en respect kan gaan. Geen conflictvermijding, geen emotionele vermijding, geen externe oorzaken, geen projectie.

“ Je kunt niet met één voet in je oude leven staan en met de andere voet in je nieuwe leven en verandering verwachten. Verandering vraagt volledige toewijding aan het nieuwe ”

Het begin van een samengesteld gezin: Verhuizen en samenwonen

Mijn relatiebreuk had onvermijdelijke gevolgen. De zoektocht naar een nieuwe woonruimte en een lagere financiële draagkracht waren twee grote praktische consequenties. Tegelijk liepen ook de bedrijfskosten van mijn bedrijven door, terwijl ik niet kon werken.

Uiteindelijk kwam ik tot het punt dat ik mezelf weer dwong om te werken. Met alle weerstand en met gigantische gevolgen voor mijn welzijn. Totdat mijn nieuwe vriend zei: “Waarom kom je niet hier wonen?”

Die ene vraag zette veel in beweging. Marysa, de eeuwig zelfstandige vrouw. Marysa die altijd zei: “Ik wil nooit afhankelijk zijn van iemand.” Marysa die vond dat samenwonen slecht was voor een relatie. Marysa die geloofde dat monogamie niet werkte.

Maar was dat werkelijk mijn overtuiging? Of was het angst voor commitment? Angst voor verlies van autonomie? Was mijn keuze voor zeer zelfstandige, niet-monogame relaties een bewuste levensvisie of een beschermingsmechanisme? Had ik mijn invulling van spirituele relaties gebruikt als spirituele bypassing?

Het antwoord was ja.

Op beide vragen, dus ik pakte mijn koffer en liep mijn grootste angsten tegemoet.

“ Always do what scares you the most, that’s where growth begins ”

Samengesteld gezin en bonusouderschap: Liefde als keuze

Onze keuze om samen te gaan wonen had behoorlijk wat voeten in de aarde. Mijn vriend was relatief recent gescheiden en zijn weg nog aan het zoeken in het alleenstaande co-ouderschap. Enigszins kort op een scheiding gaan samenwonen met een nieuwe partner had ik niet ingeschat als een direct goede keuze voor de kinderen, maar wat heb ik me verbaasd over de veerkracht van deze kleine mensen. Vanaf de eerste ontmoeting tot dit moment heb ik een gigantisch liefdevolle en fijne relatie met zijn kinderen en hebben ze me volledig omarmd in hun leven.

Het leren kennen van zijn kinderen was spannend voor me en voor mij ook allesbepalend voor het verloop van onze relatie. Zelf ben ik een kind van gescheiden ouders en heb ik veel nare dingen meegemaakt in mijn jeugd door de keuzes van mijn ouders. Nieuwe partners boven hun kinderen stellen, nieuwe broers en zussen die ik niet leuk vond, verhuizingen en stiefouders die me niet accepteerden sommen mijn ellende als kind redelijk op. Daarom heb ik de sterke waarde om bij te willen dragen aan het leven van kinderen. Als het contact met mij en zijn kinderen niet had gewerkt, nu of in de toekomst, had ik onze relatie beëindigd om de kinderen te beschermen. Ik kan simpelweg niet bijdragen aan ouders die hun nieuwe partners boven hun kinderen stellen. Ik vind het ouderschap de allerbelangrijkste taak die je in dit leven krijgt en de verantwoordelijkheid daarvan drukt zwaar op me.

Elke ouder kent het gevoel van “je hebt een leven voor en je hebt een leven na kinderen”. En mijn rigoureuze levenskeuzes maakten dat ik in één klap onderdeel was van een gezin en een compleet ander leven. In ons gezin was iedereen nog zijn weg aan het zoeken en op zoek naar veiligheid. Veiligheid kunnen geven aan kinderen terwijl je zelf veiligheid mist, is een van de meest lastige taken die ik ooit heb gekregen in mijn leven. Mijn complete leven was veranderd; niks bracht nog herkenning en daarmee veiligheid, terwijl ik wel rust, stabiliteit en zekerheid voor de kinderen wilde creëren.

De meeste biologische ouders kunnen rustig wennen aan een leven met kinderen, maar als bonusouder stap je in een bestaand systeem. Ik wist dat het een ingewikkelde zoektocht zou worden, maar het is en was nog zoveel intenser dan ik op voorhand kon inschatten. Van een leven in complete vrijheid naar een leven waarbij je een grote rol speelt in het leven van drie jonge kinderen is in veel gevallen meer dan een mens aankan. Mijn vertrouwen in mezelf is nog meer gegroeid en ik ben nog meer overtuigd van mijn vermogen om alles wat het leven me geeft te kunnen beleven. Ik ben een gigantisch krachtig, liefdevol en sterk mens en ik voel nog meer respect voor mezelf dan dat ik voorheen voelde.

Gelukkig hadden mijn vriend en ik goede afspraken gemaakt over onze rollen in het gezin, verantwoordelijkheid, zorgtaken, huishouding en prioriteiten en wisten we waar we aan begonnen. Zowel mijn vriend als ik stopten volledig met werken om onze volle aandacht op het creëren van een veilig thuis te zetten. Met eindeloos praten, veel aandacht, veel leren van onze fouten en avonden reflecteren lukte het ons om steeds meer rust, veiligheid en stabiliteit voor onszelf en de kinderen te creëren.

” Het ouderschap is alleen zwaar voor ouders die volledig betrokken zijn, zich meer dan gemiddeld inzetten en diep liefhebben ”

Nu ik dit schrijf ben ik me bewust van hoe snel we hierin gegroeid zijn. We hebben een lastig, wellicht bijna onmogelijk, te behalen doel met heel veel gratie, rust en bewustzijn weten te realiseren zonder elkaar kwijt te raken. Onze problemen waren gigantisch complex, de situaties soms mensonterend, en we kregen weinig support of steun. Weinig mensen begrijpen hoe gigantisch emotioneel zwaar dit proces voor ons geweest is en nog steeds is. Een moeizaam co-ouderschap met de biologische moeder van de kinderen, vooroordelen van vreemden en het constante gevoel dat, ondanks dat je alles doet, het simpelweg niet goed genoeg is, is gigantisch zwaar om te dragen.

Maar we zijn als stel een front geworden, met vertrouwen in onze mogelijkheden om alles wat het leven ons brengt aan te gaan en aan te kunnen. We durven te bouwen op elkaar, investeren gelijkwaardig en zijn de basis van een liefdevol samengesteld gezin. Wat ben ik trots op mijn man, de kinderen en mezelf.

Weet ik zeker dat ik met deze man en zijn kinderen het leven wil en kan?

Het antwoord is ja.

” Bonusouder zijn betekent houden van een kind dat je niet zelf het leven hebt gegeven en je weg vinden in een situatie die je niet zelf hebt gecreëerd, terwijl je wordt veroordeeld voor de liefde die je voelt ”

Fertiliteit en zwangerschap: Is bloed werkelijk dikker dan water?

Ik heb een kinderwens, en mijn vriend en ik hadden snel duidelijk dat er in ons samengestelde gezin nog een kindje van ons beiden meer dan welkom is. Al vanaf mijn puberteit weet ik dat zwanger worden niet gemakkelijk zou gaan. Ik heb een aandoening waarbij ik twee baarmoeders heb, gecombineerd met PCOS. Overtuigd van het feit dat ik natuurlijk niet zwanger kon worden, nam ik geen voorzorgsmaatregelen meer om niet zwanger te worden.

Mijn vriend en ik zaten in een fertiliteitstraject om te onderzoeken of en wat mijn opties waren om ooit zwanger te kunnen worden. We zaten midden in een pakket aan onderzoeken waarvan de conclusie was dat, als ik natuurlijk zwanger zou worden, de kans op complicaties flink verhoogd was: miskramen, vroeggeboorte en stuitligging.

Ik heb de uitdrukking “door je benen heen zakken” nooit helemaal begrepen, totdat ik twee streepjes op een zwangerschapstest zag staan en ik door mijn knieën zakte. Waarna ik vervolgens trillend en huilend tien minuten op de grond heb gezeten, niet in staat om overeind te komen. Wat er op zo’n moment door je heen gaat is niet in woorden te omschrijven. Totale ongeloof, angst, blijdschap en verdriet; elke emotie op het spectrum stroomde door mijn lichaam.

Ik was tien dagen te laat ongesteld en maakte me daar totaal niet druk over. Door mijn PCOS was ik veel vaker laat ongesteld of sloeg ik zelfs complete menstruaties over. Maar nee, ik was overduidelijk zwanger.

We hadden nauwelijks de tijd gehad om de complicatiekansen goed door te nemen en tot ons door te laten dringen. We zaten volop in de stormfase van onze relatie en het samenstellen van ons gezin.

Had deze zwangerschap kans om goed te gaan? Konden we de kinderen van Marcel zo snel een halfbroertje of halfzusje geven? Ging onze relatie het overleven als er een baby kwam? Konden we nog een grote levensverandering aan? Waren we nog in staat om veiligheid, stabiliteit en zekerheid aan Marcels kinderen te geven als er nu een baby kwam?

Het antwoord was nee. En daarmee is bloed niet dikker dan water.

Dus maakte ik de onmogelijke beslissing een abortus te nemen.

Met de wetenschap dat ik wellicht nooit meer een kans zou krijgen om biologisch moeder te worden.

” Het verlies van mijn biologische kind zal altijd mijn meest pijnlijke “wat als” blijven ”

Verlies, rouw en verwerking: Mijn abortus was mijn eerste daad als goede moeder

Mijn diepgewortelde waarde om bij te dragen aan het welzijn van kinderen bracht mij tot de beslissing die ik nooit had willen nemen: het beëindigen van mijn zwangerschap. De kinderen van mijn vriend verdienden stabiliteit en veiligheid. Een baby die veel eerder kwam dan gepland had ervoor gezorgd dat we minder goede ouders voor Marcels kinderen waren.

In deze beslissing leerde ik de kern van het ouderschap opnieuw kennen: het welzijn van kinderen voorrang geven op je eigen welzijn.

Binnen het maatschappelijke narratief wordt abortus vaak gezien als egocentrisme en gemakzucht; voor mij was het een daad van onbaatzuchtigheid en liefde.

De rouw na mijn abortus was verwoestend. Hoe verwerk je de beslissing iets te beëindigen wat je heel erg graag wilt, maar wat simpelweg niet kan zonder anderen te beschadigen? De tegenstrijdigheden waren enorm. En ondanks dat ik rationeel volledig achter mijn keuze stond, had ik emotioneel de grootste pijn. Ik sta nog steeds achter mijn keuze, al zal het altijd een rationele keuze blijven en zal er altijd een gigantisch spijt- en “wat als”-gevoel overblijven.

Wat als mijn opoffering nooit gewaardeerd of gezien gaat worden? Wat als ik jarenlang in de ondergewaardeerde rol van bonusouder mijn liefde, tijd en aandacht aan andermans kinderen heb gegeven en nooit gewaardeerd ga worden als een volwaardige ouder?

” Het bonusouderschap is de enige vorm van ouderschap waarin de liefde die je voelt en de zorg die je draagt voor kinderen je kwalijk wordt genomen ”

Het is de enige vraag uit dit artikel waar ik geen ja- of nee-antwoord op heb. Ik weet niet hoe ik ga reageren als ik jarenlang mijn liefde heb gegeven aan kinderen die niet biologisch van mij zijn en daar niet de erkenning en waardering voor krijg die elke andere ouder wel krijgt. Tot op heden ervaar ik het bonusouderschap als een van de meest vernederende ervaringen van mijn leven, en tegelijk is het prachtig om te voelen dat ouderlijke liefde niet bepaald wordt door bloed.

Gelukkig voel ik dagelijks wat mijn waarde voor deze kinderen is, heb ik een partner die me meer dan waardeert en steunt, en voel ik de ouderlijke liefde die ik naar mezelf toe bewezen heb met mijn abortus voor deze kinderen.

Wil je met me trouwen?

Mijn vriend vroeg me nog tijdens de vriendschappelijke fase van ons contact of ik ooit wilde trouwen. Mijn zeer stellige antwoord was nee. Met onderbouwingen waar ik nog steeds voor een groot gedeelte achter sta. Ik ben geen prinses. Ik geloof niet in de prins op het witte paard die je komt redden en “ze leefden nog lang en gelukkig”.

Ik geloof dat huwelijken vaak de uiterste vorm zijn van het toedekken van angst voor verlies. We gebruiken huwelijken om onze angst voor eenzaamheid en onzekerheid te verbergen. Relaties gebaseerd op dit principe zijn meer kinderen die ouders zoeken dan partners die partners zoeken.

Maar een huwelijk is meer dan alleen een romantische “voor de rest van ons leven”-belofte.

” Het huwelijk beschermt het leven, niet de liefde ”

Een huwelijk is een publieke erkenning van een relatie. Het geeft stabiliteit en het is nog steeds het anker van hoe onze samenleving relaties structureert. Het huwelijk is een wederzijdse commitment. Niet een garantie op eeuwig geluk, maar een kader waarin je afspraken kunt maken over zorg, trouw, financiën en een gezamenlijke toekomst. Verwachtingen worden expliciet. Het huwelijk is een keuze voor gedeelde verantwoordelijkheid.

Voor mij is het huwelijk geen loze belofte voor eeuwig geluk, maar een bewuste keuze voor commitment en gedeelde verantwoordelijkheid.

Onze keuze om te willen trouwen was de uitgesproken wederzijdse behoefte om het leven samen te willen doen. Naast elkaar te blijven staan als het moeilijk wordt, samen een toekomst te willen bouwen, gezamenlijk verantwoordelijkheid te dragen en “ons” boven “mij” te prioriteren.

Ik denk dat het menselijk ego, groot geworden kinderen dat we zijn, altijd op zoek is naar veiligheid, zekerheid, stabiliteit en rust. De vraag is of je dat ook enkel in jezelf kunt vinden. Ik heb geen andere mensen meer nodig voor geluk en dat betekent dat ik een partner kies omdat we iets toevoegen aan elkaars leven, niet omdat ik hem nodig heb.

” Wie de ander nodig heeft, is zichzelf kwijt ”

Oh, mocht er nog ergens onduidelijkheid zitten: het antwoord was ja.

We zijn alleen met onze getuigen getrouwd en vieren volgend jaar met een kleine groep mensen uit onze naaste kring onze liefde.

“ Don’t commit to me. Commit to evolving. I’ll meet you there ”

Identiteitscrisis na relatiebreuk en grote levensverandering: Een dikke vette identiteitscrisis

En hoe gaat het nu? We beginnen eindelijk van een orkaan in een heftige regenval te komen. De eerste heftige crises zijn enigszins voorbij en overleefd. En de nieuwe crises dienen zich alweer aan.

” Verspil nooit een goede crisis; het is versneld inzicht onder druk. Het legt bloot wat comfort verhulde ”

Ditmaal een dikke vette identiteitscrisis. Er is simpelweg niet nog één antwoord hetzelfde op de identiteitsvragen: wie ben ik? Waar hoor ik bij? Wat is van mij? Welke rollen heb ik?

Gelukkig ben ik me bewust van het feit dat mijn identiteit een mentale constructie is waar ik mijn eigenwaarde uit haal. Een onderdeel van mijn ego, samen met mijn zelfbeeld, negatieve zelfovertuigingen en imago. Wat mijn zoektocht naar mijn nieuwe identiteit vooral een interessante spirituele ontdekkingstocht maakt.

“ Wie zonder applaus kan leven, hoeft niets te bewijzen ”

Het is prachtig om te ervaren dat met het verder wegvallen van mijn imago, mijn zelfwaardering en kracht overeind blijven staan. (applausje graag) Een ongekend zelfvertrouwen is het gevolg, waarbij ik niet afhankelijk ben van andermans goedkeuring of begrip. Met de hoeveelheid vooroordelen, oordelen, roddels en leugens waar je mee te maken krijgt in mijn positie, is dat een prettige ontwikkeling.

Ondertussen ben ik weer op zoek naar kleine stukjes van mezelf. Ik ben weer aan het paardrijden, yoga en meditatie krijgen vorm en ik begin langzaam ook weer in een werkflow te komen.

En ze leefden nog lang en gelukkig?

De toekomst is ver weg, maar ik heb er ongekend veel zin in.

Het leven gaat over tijd spenderen met de mensen van wie ik houd. Over creëren, leren en voelen. Over durven leven zonder garantie.

Ik sta mezelf toe dat mijn leven groter mag zijn dan ik ooit had bedacht. Ik weiger mezelf te beperken tot een bestaan dat veilig voelt omdat het bekend is of door anderen logisch wordt gevonden. Wat werkelijk in mijn leven hoort, zal zijn weg naar mij vinden.

Ik kies voor rust, aandacht en eerlijkheid. Voor menselijkheid boven perfectie. Voor empathie boven oordeel. Voor moed om trouw te blijven aan mijn waarden.

Ik zal me niet vastleggen op een beeld van wie ik ben, maar in ontwikkeling blijven. Mijn waarde hangt niet af van erkenning, prestaties of goedkeuring. Succes meet ik niet af aan status of resultaat, maar aan impact.

Liefde is mijn levensfilosofie. Liefde als houding, als energie. Vriendelijk zijn, open blijven, zorg dragen, dankbaar zijn, vergeven en moedig zijn. Liefde in hoe ik leef, niet alleen in wie ik liefheb.

Draag ik werkelijk bij aan het leven van andere mensen?

Het antwoord is ja.

Geschreven door een mens, spelling gecontroleerd door een machine.

Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd en bedoeld voor zorgvuldige verspreiding. Herpublicatie is toegestaan na toestemming van de auteur en met bronvermelding.