Bonusmoeder: Vooroordelen en omgaan met kritiek

Ze noemen je: Homebreaker, de ander, de nieuwe, de tweede. Alsof je een rol bent. Geen mens. Binnen een samengesteld gezin wordt een bonusmoeder vaak gezien als indringer. Iemand die iets heeft “afgepakt”. Dat beeld zit diep. En wordt zelden in twijfel getrokken.

Vooroordelen over bonusmoeders

Er bestaan veel vooroordelen over bonusmoeders. De ander. De nieuwe. Degene die ertussen kwam. Woorden die snel gezegd worden, zonder stil te staan bij wat ze doen. Voor mij is dat niet nieuw. De laatste tijd voelt mijn leven weer alsof ik 18 ben. Gepest. Neerslachtig. Vlak voordat ik een z*lfm**rdpoging deed, zei iemand tegen mij: “Als jij er niet meer zou zijn, zou niemand het doorhebben.” Twee weken later ging het mis. Eén zin. Dat was genoeg. Woorden hebben kracht.

De rol van bonusmoeder raakt aan iets fundamenteels in mensen. Loyaliteit. Verlies. Vergelijking. Het idee dat er iemand “in de plaats” is gekomen van een ander. En precies daar ontstaan de vooroordelen. Niet omdat mensen je werkelijk kennen, maar omdat ze betekenis geven aan jouw plek in het systeem. Je wordt niet gezien als mens, maar als symbool van iets dat al pijn deed voordat jij er was.

Dat maakt dat woorden snel hard worden. Homebreaker. De ander. De nieuwe. De tweede. Alsof jouw aanwezigheid de oorzaak is van wat er eerder al niet meer klopte. Alsof jij het verhaal bent, in plaats van iemand die erin terecht is gekomen.

Woorden hebben impact op een bonusmoeder

Woorden lijken klein, maar ze landen ergens. Niet alleen in het moment, maar in het lichaam, in het geheugen, in hoe je naar jezelf kijkt. Zeker als ze raken aan iets wat al gevoelig is. Als iemand je wegzet, en het sluit aan op een oude pijn, dan wordt het geen losse opmerking meer. Dan wordt het bevestiging.

Wat voor de één een zin is, kan voor de ander een werkelijkheid worden. Dat is niet overdreven. Dat is hoe het werkt. Mensen dragen geschiedenis met zich mee. Ervaringen, overtuigingen, oude stemmen die nooit helemaal weg zijn gegaan. En woorden van buiten kunnen die stemmen versterken.

Daarom is “denk na voordat je praat” geen cliché. Het is verantwoordelijkheid.

Bonusmoeder zijn: leven onder een vergrootglas

Binnen een samengesteld gezin ben je zichtbaar. Niet alleen voor je partner, maar voor kinderen, ex-partners, familie, omgeving. Iedereen heeft een beeld van wat jouw rol zou moeten zijn. En die beelden spreken elkaar vaak tegen.

Je moet er zijn, maar niet te veel. Liefdevol, maar niet vervangend. Betrokken, maar niet bepalend. Je beweegt constant in een veld waarin je positie niet vaststaat. En ondertussen word je beoordeeld op iets waar geen duidelijke norm voor bestaat.

Dat maakt het kwetsbaar. Omdat je niet alleen te maken hebt met wat er feitelijk gebeurt, maar ook met alles wat erop geprojecteerd wordt.

Omgaan met kritiek als bonusmoeder

Kritiek komt zelden neutraal binnen. Zeker niet als het herhaald wordt. Zeker niet als het gaat over wie je bent, in plaats van wat je doet. Dan raakt het aan je identiteit.

Vanuit een praktische laag betekent omgaan met kritiek dat je leert onderscheiden. Wat is van mij? Wat is van de ander? Welke woorden raken, en waarom?

Maar dat is niet de enige laag.

De non-duale visie op kritiek die je kan krijgen als bonusmoeder

Vanuit een non-duale blik verschuift er iets. Niet omdat wat er gebeurt ineens niet meer waar is. Maar omdat je stopt met het alleen buiten jezelf te leggen. Wat iemand zegt, raakt alleen waar al iets zit. Dat is confronterend. Want het betekent dat je niet alleen slachtoffer bent van woorden. Maar ook drager van iets dat geraakt wordt. Niet als schuld. Wel als realiteit. Dus in plaats van alleen naar de ander te kijken, draai je het ook om. Waarom komt dit binnen? Wat wordt hier aangeraakt? Wat geloof ik blijkbaar over mezelf?

Misschien verandert er niets aan wat mensen zeggen. Misschien blijven de labels komen. De ander. De nieuwe. De tweede. Maar de vraag is niet alleen wat zij zien. De vraag is wat jij gelooft.

Blijf daar eerlijk naar kijken. Zonder jezelf kleiner te maken. Zonder jezelf groter te maken. Gewoon zien wat er is.

Ik help bonusmoeders omgaan met kritiek vanuit non-duaal perspectief

Mijn naam is Marysa Bakker – Schuurman. Bonusmoeder, somatisch therapeut & trauma – informed yoga docent.

Ik help bonusmoeders die vastlopen in kritiek, spanning en twijfel. Niet alleen door te praten, maar door te werken met wat er in je lichaam gebeurt. Want kritiek komt niet alleen binnen in je hoofd, maar in je zenuwstelsel. Je gaat aanspannen, aanpassen, pleasen of juist dichtklappen.

We werken met zenuwstelselregulatie, zodat je lichaam uit de stressreactie komt. Je leert signalen herkennen, vertragen en weer terugkomen bij jezelf. Niet reageren vanuit spanning, maar vanuit rust.

Vanuit een non-duale blik kijken we ook naar wat geraakt wordt. Niet alleen: wat zegt de ander? Maar: waarom komt dit binnen? Wat geloof je over jezelf? Wat is van jou en wat niet?

Dat maakt je steviger. Minder afhankelijk van hoe anderen je zien. Je hoeft jezelf niet meer continu te corrigeren of te bewijzen.